“တဖက်ရန်သူက အဆမတန် များပြားလာတဲ့ အချိန်မှာ သူရိန်ကိုလည်း စစ်ကောင်စီအနေနဲ့ ဒုဗိုလ်မှူးကြီးကျော်ဇေယျလိုကဲ့သို့ “ငါမသေ ငါ့စခန်းမကျစေရ” ပုံစံမျိုး ခိုင်းစေချင်ပေမယ့် လက်တွေ့က တမင်အသေခံခိုင်းသလို ထိုးကျွေးနေတာဖြစ်တယ်”
နောင်ရိုး
စစ်ကောင်စီဟာ သူတို့အတွက် အသုံးမလိုဘူး၊ သူတို့ရဲ့အချုပ်အခြာ အာဏာကိုထိပါးလာရင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးတတ်ကြတဲ့ အကြောင်းနဲ့ အောက်ခြေ တပ်ရင်းမှူးအဆင့်လောက်ကိုတောင် ထိုးကျွေးနေတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကတော့ ပဲခူးတိုင်း၊ မင်းလှမြို့နယ်၊ စိန်ကန့်လန့်ရွာအခြေစိုက် ခလရ (၁) တပ်ရင်းမှူး၊ ဒုဗိုလ်မှူးကြီး သူရိန်ရဲ့ ဖြစ်စဉ်နဲ့ ဥပမာပေးချင်ပါတယ်။
ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသူရိန်ဟာ ကရင်နီပြည်နယ် ဒီမော့ဆိုမြို့နယ်အတွင်းက ရှေ့တန်းစခန်းတနေရာမှာ သူ့လက်အောက် ဗိုလ်ကြီးတဦးအပါအဝင် (၅)ဦး သေဆုံးသွားတာကို မျက်ဝါးထင်ထင်မြင်လိုက်ရပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း လက်နက်ကြီးကျည်ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ အသက်ကင်းလွတ်လာတဲ့အခါ မေလ (၂၁) ရက်နေ့မှာ စခန်းကနေ စွန့်ခွာထွက်ပြေးခဲ့ပါတယ်။ မေလ(၂၈) ရက်နေ့မှာတော့ စစ်ကောင်စီရဲ့ ပြန်လည် ဖမ်းဆီးခြင်းကိုခံခဲ့ရပါတယ်။
ရှေ့တန်းပို့ခံထားရပြီး စစ်မတိုက်နိုင်တော့တဲ့ အနေအထားကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တဲ့ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသူရိန်ကို မေလ (၃၁) ရက်နေ့မှာတော့ စစ်ခုံရုံးကနေ သေဒဏ်ချမှတ်လိုက်ပြီးတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုအကုန်သိမ်းယူဖို့ အမိန့်ချခဲ့သလို ဇနီးဖြစ်သူဝင့်နှင်းဖြူကိုလည်း မေလ (၃၁) ရက်နေ့ ညတွင်းပင် ခလရ (၁) တပ်ရင်းမှပြည်မြို့မင်းကြီးတောင်စစ်ကြောရေးသို့စစ်တပ်မှဖမ်းဆီးပို့ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒုဗိုလ်မှူးကြီးသူရိန်ဟာဖြစ်စဉ်မဖြစ်ပွားခင်ကတရက်ကရှေ့တန်းမှာအသေအဆုံးများပြားမှုကြောင့်တပ်နောက်ပြန်ဆုတ်ခွင့်တောင်းဆိုခဲ့ပေမယ့်အထက်အရာရှိကြီးတွေကရှေ့တိုးတက်ခိုင်းခဲ့တယ်လို့တပ်တွင်းသတင်းရင်းမြစ်တွေအရသိရှိရပါတယ်။တကယ်ဆိုရင်ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာသူရိန်အနေနဲ့တပ်ရင်းမှူးတယောက်ဖြစ်တာတောင်ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့်လည်းမရခဲ့သူပါ။အထက်အမိန့်အရအသေခံခိုင်းရင်အသေခံနေကြရတာပါ။ဒီလိုမသေနိုင်လို့ထွက်ပြေးတော့လည်းဟိုးလေးတကျော်ကျော်ဖြစ်လာတော့စစ်ခုံရုံးကသေဒဏ်တဲ့။
