“ရှေ့မှာလည်း “သေရဲ သတ်ရဲ တိုက်ရဲ” ပါတယ်ဆိုတဲ့ ခြေလျင်ခြေမြန် တပ်ရင်းတွေတောင် ခနအတွင်း ကျသွားခဲ့ရတာမျက်မြင်ပါပဲ။ ဒီအခြေအနေမှာ သံဘိုကာကင်းစခန်းကလို စစ်မတိုက်တတ်တဲ့ စက်မှုလက်မှုကထိက ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး သက်အောင်ကို ခေါင်းဆောင်တင်ပြီးပြင်ဦးလွင်က သင်တန်းသားတွေနဲ့ စစ်တိုက်တဲ့ပုံစံမျိုးကတော့ ရှေ့ဆက်လည်း ရှုံးနိမ့်မှာအသေအချာပါ”
မောင်ဝိ
၂၀၂၁ ခုနှစ် စစ်တပ်အာဏာသိမ်းခါစ အစောပိုင်းအချိန်မှာ ပြည်သူလူထုတရပ်လုံး စစ်တပ်ကြောင့် ဒုက္ခတွေအသီးသီးရောက်ကြပေမယ့်။ စစ်တပ်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတွေကတော့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ပေါ်မူတည်ပြီး အကျိုးမြတ်များစွာရရှိခဲ့တာ အားလုံးအသိပါ။ ဒါ့ကြောင့်ပဲ မင်းအောင်လှိုင်လုပ်သမျှ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး “ဘုရားဒကာကြီး” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဥ်တပ်ပြီး လုပ်စားနေကြတာပါ။
လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေး စချိန်တုန်းကဆိုရင် ပြည်သူတရပ်လုံးတော်လှန်ရေးအတွက် အားစိုက်ကြတယ်။ တော်လှန်ရေးရဲဘော်တွေကလည်း စစ်ကောင်စီတပ်မှ ဗိုလ်ကြီး၊ ဗိုလ်မှူးစတဲ့ အဆင့်တွေလောက်ကိုသာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး (တပ်ရင်းမှူး) အဆင့်ရှိသူတွေကို ရှင်းလင်းနိုင်တယ်ဆိုတာကလည်း မရှိသလောက်ရှားပါးခဲ့ပါတယ်။
အာဏာသိမ်းကာလ (၃) နှစ်တာကာလကို ရောက်ရှိလာချိန်မှာ ပြည်သူလူထုတရပ်လုံးသာမက၊ စစ်တပ်ထောက်ခံသူ လူတစုကပါ စစ်ခေါင်းဆောင်မင်းအောင်လှိုင်အပေါ် အမြင်ပြောင်းလဲလာတာတွေ့ရတယ်။ ဒါကတော့ နွေဦးတော်လှန်ရေးကာလအတွင်း အောက်တိုဘာလ ၂၇ ရက်နေ့ကစတင်ခဲ့တဲ့ “၁၀၂၇” စစ်ဆင်ရေးကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်။ တိုက်ပွဲများအတွင်း စစ်ကောင်စီမှ ရှမ်းမြောက်ဒေသတခုထဲမှာပဲ စခန်းကြီးငယ် ၃၀၀ ကျော်အပါအဝင်၊ နိုင်ငံတဝန်းရှိ မြို့ပေါင်း ၃၀ ကိုပါ လက်လွှတ်ခဲ့ရပါတယ်။
ဒါ့အပြင် စစ်တပ်ရဲ့ အမိန့်ပေးစနစ်မှာ အရေးကြီး အရာရှိတွေဖြစ်တဲ့ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဗိုလ်မှူးချုပ်အဆင့်တွေအထိ တိုက်ပွဲကျခြင်း၊ စခန်းစွန့်ခွာခြင်း၊ ဖမ်းဆီးခံရခြင်းတွေကို ဆက်တိုက်မြင်တွေ့လာရပါတယ်။ အသိသာဆုံးဆိုရင် ဗိုလ်မှူးချုပ်/ဗိုလ်မှူးကြီး အောင်ကျော်လွင် (တပ်မ ၉၉ တပ်မမှူး)၊ ဗိုလ်မှူးကြီး တင်အောင်မိုး (စကခ ၁၇၊ စကခမှူး)စတဲ့သူတွေအပါအဝင်ပဲ ဖြစ်တယ်။ စစ်ကောင်စီတပ်အတွင်း အခုလို ရာထူးရှိသူတွေဟာ တပ်ရင်း၊ တပ်မတွေကို ကွပ်ကဲရသူတွေ၊ ခံ၊ခွာ၊ချီ၊တိုက် စတဲ့ စစ်ဗျူဟာကို စစ်ဦးစီးတက္ကသိုလ် (ဥစတ)၊ နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေးတက္ကသိုလ် တွေကနေ သင်ယူထားသူတွေလို့ ဆိုရပါမယ်။
