Tag: CDM

“ငါမှ အုပ်ချုပ်လို့မရရင် နင်တို့တိုင်းပြည် မီးလောင်ပြင်ထဲ နေခဲ့ကြ။” ဆိုတဲ့ စိတ်ယုတ်မာမျိုး။ ၃၁ ဘုံမှာ သူ့ထက်ယုတ်မာတဲ့ သတ္တဝါ အသင်းအပင်း အဖွဲ့အစည်း ဘယ်တုန်းကမှ မရှိဖူးဘူး။ နောင်လည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မရှိတော့အောင်ကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ရမှာ။

ဒေါက်တာစိုးမင်း (CDM ဆရာဝန်)

ဆောင်းဝင်တုန်းက တော်တော်နဲ့ မိုးမပြတ်ခဲ့ပေမယ့် ဆောင်းကုန်တဲ့အခါ နှင်းက ရုတ်ချည်းပျောက်သွားပါတယ်။ အရင်ရက်တွေတုန်းကမှ ထင်းစကလေးတွေ ကောက်ကောက်ထားပြီး မနက်မီးညမီး ဖိုနေရသေးတယ်။ အခုတပါတ်ထဲလည်းရောက်ရော အနွေးထည်တောင် ညတပိုင်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။ စောင်တွေလည်း ပိုလာပြီ။ လူနာတွေအတွက် အလှူရှင်တွေပို့ပေးလိုက်တဲ့ အိပ်ယာခင်း ဂွမ်းကပ်တွေ ဂွမ်းစောင်တွေတောင် ဗီရိုထဲပြန်သိမ်းနေရပြီ။ တသွင်သွင်စီးတဲ့ စမ်းချောင်းကလေးလည်း အရင်ကလောက် မနက်တော့ဘူး။ ကြည်တော့ကြည်ပါသေးတယ်။ ညနေစောင်းရင် ချောင်းထဲမှာ ရေချိုးတဲ့သူတွေ စည်တာပေါ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပါတ်လောက်ကဆိုရင် ချောင်းထဲကရေက ရေခဲရေထက်ပိုအေးလို့ ကြာကြာမစိမ်နိုင်ကြဘူး။ အစကတော့ မြွေဆိပ်ဖြေဆေးတွေ ရေခဲသေတ္တာနဲ့ထားရတဲ့ ထိုးဆေးတွေကို ဗူးကလေးနဲ့ အလုံပိတ်ပြီး စမ်းချောင်းထဲမှာ သွားစိမ်ထားမလို့ စဉ်းစားနေတာ။ စိမ့်ပြီးကျဉ်နေအောင် အေးတာကိုး။

ဒီစမ်းရေကလေးကိုပဲ အားကိုးနေရတာပါလေ။ အခုတော့ ရာသီဥတုပူလို့ လူတစ်ယောက်ချင်း ရေအသုံးများလာတာရော၊ ဆေးရုံတက်လူနာတွေ များလာတာကြောင့်ရော၊ ချောင်းရေတွေက ခဏခဏတင်နေရတာပေါ့။ စကော့တလန်မှာ စမ်းချောင်းကလေးတွေက ရေကို ဝီစကီချက်ပြီးရောင်းရင် တကမ္ဘာလုံးက အလုအယက် တန်ဖိုးထားပြီး ဝယ်သောက်ကြသလိုမျိုး ကိုယ်တို့စခန်းက စမ်းရေကလေးကိုလည်း ဂါထာမန္တန်တွေ မန်းကာမှုတ်ကာနဲ့ လူနာတွေကို ဆေးကုပေးလို့ရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲကွယ်။ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ။ စမ်းရေလေးကြောင့်လည်း ဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်။ ဆရာဝန်လေး ဆရာမလေးတွေရဲ့ မေတ္တာစိတ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်။ ကိုယ်တို့ကုသမျှ လူနာတွေ အားလုံး သက်သာပျောက်ကင်းခဲ့ကြတယ်။ အဖိတ်အစင်တောင် မရှိဘူး။ တစ်ခုခုတော့ စွမ်းနေတာ ထင်ပါရဲ့။ “ချန်ဂင် ဆေးဘက်ဝင် သောက်ရေသန့်” ဆိုပြီး ရေစစ္စတြီလုပ်ထားရကောင်းနိုးနိုးနော်။ (more…)

ဒီကလေးတွေကို စိတ်အားငယ်မသွားအောင်၊ စိတ်ဓါတ်ကျမသွားအောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အားမကိုးပဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် မြဲမြဲမြံမြံ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ နည်းပေးလမ်းပြချင်တဲ့ စေတနာနဲ့ ဒီစာကိုရေးပါတယ်။

ဒေါက်တာစိုးမင်း (CDM ဆရာဝန်)

စစ်တပ်ကဖျက်စီးပစ်လိုက်တဲ့ အေငြိမ်းရဲ့ဆေးရုံကလေးကို သူဘယ်လောက်ကြာကြာ ကြိုးစားတည်ဆောက်ခဲ့ရသလဲ မသိပါဘူး။ ကိုယ့်ဆေးရုံကလေးကတော့ အတောင်အလက်စုံဖို့ နှစ်လကြာပါတယ်။ လူကိုယ်တိုင်လာမနေပဲ သွားလိုက်ပြန်လိုက် အလုပ်လုပ်နေရတာက အဲ့ဒီမတိုင်ခင် တစ်လလောက်ကြာတာပါ။ ကိုဗစ်စင်တာသိမ်းပြီး အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ စီစဉ်ကြတဲ့အခါ ရွာကလူကြီးတွေက ကိုယ့်အပြန်လမ်းကို စိတ်မချပါဘူး။ ရွာမှာပဲ ဆေးခန်းလေးဖွင့်ပြီး ဆက်နေပါ။ နေရေးစားရေးသာမက လခလည်း ကောင်းကောင်းပေးပါ့မယ် ဆိုသည့်တိုင် ခွဲခန်းမပါတဲ့ ဆာဂျင်ဟာ ဆက်ရက်တောင်ပံကျိုးသက်သက်မျှသာပါပဲ။ အဲ့ဒါနဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ အကြံထုတ်ရင်း ပစ္စည်းကိရိယာစုဆောင်းတာ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းကပေါ့။ အရာအားလုံးကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံနဲ့မှ ခရီးစမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်မလည်း ခုချိန်ထိ ကမ်းစပ်မှာပဲ ရှိနေဦးမှာ သေချာတယ်။ မဖြစ်မနေ မရပ်မနား တစိုက်မတ်မတ် ကြိုးစားခဲ့လို့သာ ဒီခရီးထိပေါက်လာခဲ့တာ။

အိပ်စရာနေရာ အိမ်သာ ရေမီး စီစဉ်လို့ပြီးတာနဲ့ စခန်းမှာရွှေ့နေပြီး လူနာလေးတွေ လက်ခံဆေးကုခဲ့တယ်။ လူနာတွေ ကျောခင်းဖို့ အမိုးအကာအောက်က ကုတင်ကလေးတွေ ပြီးတဲ့အခါ အတွင်းလူနာကလေးတွေ ဆေးရုံတင်ကုခဲ့တယ်။ မွေးလူနာတွေမွေးပေးစတုန်းက မွေးခုံတောင် မလုပ်ရသေးပါဘူး။ လူနာစမ်းတဲ့ကုတင်ပေါ်တင် ထုတ်တန်းက ကြိုးလေးတွဲလောင်းခို ညှစ်ခိုင်းပြီး ကလေးကောက်လာခဲ့တာ။ ဘာမဆို လုပ်ရင်းလုပ်ရင်း လိုအပ်သမျှ ပြည့်စုံအောင် စုဆောင်းရတယ်။ ဒီကလူတွေအားလုံး ဆေးကုလိုက်၊ ထမင်းချက်လိုက်၊ ထင်းခွေလိုက်၊ ရေခပ်လိုက်၊ ခွဲခန်းဆောက်ရာ ဝင်ပါလိုက်၊ တစက်ကလေးမှ မနားကြရပါဘူး။ (more…)

တော်လှန်ရေးကာလအတွင်း ကျဆုံးခဲ့ရတဲ့ သူရဲကောင်းတွေ အများကြီးပဲ။ ဆက်လည်း ရှိနေဦးမှာ။ ဒီလူတွေ စတေးခဲ့ရတဲ့ အသက်တွေ ဘဝတွေအတွက် ဒီစစ်ပွဲကို မနိုင်နိုင်အောင် တိုက်ဖို့သာ ရှိတယ်။ ဟိုဘက်က ဦးနှောက်မရှိတဲ့ စစ်ခွေးတွေကို မှိုင်းတိုက်ထားသလို မယ်စုနန်းတက်ဖို့ ကလေးတွေကို သွေးထိုးလှည့်ဖြားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကလေးတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ကလေးတွေကိုယ်တိုင် စစ်တိုက်နေရတာ။

ဒေါက်တာစိုးမင်း

ရေးရင်းရေးရင်း အပိုင်း (၁၀) တောင် ရောက်လာပြီနော်။ ဒါတောင်မှ ခွဲခန်းကြီးက လက်စသတ်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ စုရင်းဆောင်းရင်း စုံလာတာပဲ ရှိသေးတာ။ “ရယ်ဒီ ဝမ်းတူးသရီး အက်ရှင်” ဆိုပြီး ဓါးစွမ်းမပြနိုင်သေးဘူး။ ခွဲစရာလူနာတွေတော့ တန်းစီပြီး ရက်ချိန်းပေးထားပြီ။ ရက်ချိန်းပေးလို့ မရတဲ့လူနာတွေကျတော့ သူ့အတွက် အန္တရာယ်အကင်းဆုံးနည်းလမ်းကို မဖြစ်မနေ ရှာရတာပေါ့။ ဘာလာလာ အကုန်လုံး ကိုယ်ချည့်ပဲလုပ်ချင်တဲ့ အရမ်းကုဆရာဝန်တော့ မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ကိုယ့်အတ္တကိုယ် အရောင်တင်ဖို့ လူနာအသက်ကိုတော့ အသုံးမချနိုင်။

ဒီဘက်အရပ်မှာက ကိုယ်တိုင် စွန့်စွန့်စားစား ခွဲပလိုက်တာထက် သေသေချာချာ ခွဲပေးနိုင်မယ့်သူဆီကို ရောက်အောင်လွှဲပေးရတဲ့အလုပ်က ပိုပြီးခက်ပါတယ်။ ပိုလည်း စွန့်စားရတယ်။ “သွားလိုက်တော့နော်။ ငါ့လက်ကလွတ် ဗြွတ်။” လို့ လွှဲစာလေးတစ်စောင် ကောက်ရေးပေးလိုက်ရင် ကိုယ့်အရေးကုန်ပြီလို့ သဘောမထားပဲ အဲ့ဒီလူနာ ချောချောမောမော ရောက်ဖို့အထိ ကိုယ်က လိုက်ပူနေရတာကိုး။ ပို့မယ့်ကလေးက PDF။ ရခဲ့တာက သေနတ်ဒဏ်ရာ။ ကျည်ဆံကဗိုက်ထဲတင်ရှိသေးတယ်။ အပြင်ထွက်မလာသေးဘူး။ ကိုယ့်ဆီလာရင်း တစ်ရက်ကြာခဲ့တယ်။ စမ်းသပ် ဆုံးဖြတ် စီစဉ်ချိတ်ဆက်ရင်း ကိုယ့်ဆီမှာ တစ်ညထပ်အိပ်ရတယ်။ ဂိတ်တွေက ညဘက်ပေးမမောင်းဘူး။ နောက်တစ်နေ့ လွှဲတဲ့ဆီရောက်အောင် တစ်ရက်ထပ်သွားရဦးမှာ။ လမ်းမှာ စစ်တပ်ဂိတ်တွေ အဆင့်ဆင့်။ မှတ်ပုံတင်မြင်တာနဲ့ ဒီအရပ်ကနံပါတ်ဆို ပုံစံထိုင်ခိုင်းတဲ့ ဓလေ့နဲ့။ အရွယ်ကလည်း မောင်ပဉ္ဇင်းအရွယ်။ အောင်မယ်လေး။ လွယ်သလားခက်သလား ရာမရယ်။ ပြောစမ်းပါ။ လွယ်သလား ခက်သလား။ (more…)