“လက်တွေ့မှာ သေနတ်ပြောင်းအောက်မှာ နေရတဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် ကန့်ကွက်ပြောဆိုတာ၊ မဲမပေးချင်ဘူးလို့ ဖော်ပြတာတွေက လုံခြုံရေးအန္တရာယ်နဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေပါတယ်။ အဲ့ဒီလို အခြေအနေမှာ “ရွေးချယ်မှု” ဆိုတာက လွတ်လပ်တဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်တော့ဘဲ ဖိအားနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုအောက်မှာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လိုက်နာလိုက်ရတဲ့ အရာဖြစ်သွားပါတယ်”
ကျော်ကြီး
လက်ရှိအချိန်မှာ စစ်အုပ်စုရဲ့ အတုအယောင်ရွေးကောက်ပွဲကာလဖြစ်တာကြောင့် ဒီမိုကရေစီ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကြားနေမြင်နေရပါတယ်။ စစ်အုပ်စုရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲဝင်မယ့် ပါတီတွေ၊ ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့ မဲဆွယ်ရာမှာလည်း ဒီမိုကရေစီက မပါမဖြစ်ပါနေတယ်။ အကြမ်းဖက် စစ်ခေါင်းဆောင်ပိုင်းရဲ့ ရောက်ရာနေရာ တက်ရာအခမ်းအနားတိုင်းရဲ့ မပါမဖြစ်စကားလုံးကလည်း ဒီမိုကရေစီရွေးကောက်ပွဲပါပဲ။
ဒီတော့ စကားလုံးက သုံးဖန်များလွန်းလို့ ဖောင်းပွနေသလိုတောင် ခံစားမိလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ ဒီမိုကရေစီဆိုတာ မဲပေးရုံသက်သက်ပဲလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်ပိုတဲ့ အနှစ်သာရတွေရှိသေးလား ဆိုတာနဲ့ ဒီနေ့ မြန်မာပြည်မှာ အဲဒီစကားလုံးကို ကြားရတာဟာ မျှော်လင့်ချက်ထက် မေးခွန်းပိုများနေလားဆိုတာကို မှန်မှန်ကန်ကန်သိထားဖို့တော့ လိုပါတယ်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ဆိုရရင် ကောင်းမွန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာဟာ အချက် (၃) ချက်ပေါ်မှာ အခြေခံနေပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ ခိုင်မာတဲ့ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ပုံတွေ ရှိဖို့၊ နိုင်ငံသားတွေရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ တန်းတူညီမျှမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်ဖို့၊ ပြီးတော့ အဲဒီအဖွဲ့အစည်းတွေဟာ တရားဝင်မှုရှိပြီး မှန်မှန်ကန်ကန် လည်ပတ်နေဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
