“မရှုံးခံနိုင်ရိုးလား ခေတ်အဆက်ဆက် အာကာထွန်းဘောင်းဘီဝတ်၊ ခြင်းကျားလွယ်၊ မဖြစ်မနေဝတ်ခိုင်းတဲ့ ကျည်ကာအင်းင်္ကျီအလေးကြီးရယ်၊ ကျည်တတောင့်ပစ်ရင် တခါ missfire ဖြစ်တဲ့ MA သေနတ်ကြီးရယ်၊ ဗုံးသီးတွေနဲ့ တစ်တောဝင် တစ်တောင်ထွက် ငတ်ပြတ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ တောင်ပေါ်ကနေ ခဲနဲ့ထုရင် လဲကျမယ့် အခြေအနေဖြစ်တယ်။ အသက်တွေက ၅၀ ကျော်အရွယ်တွေ၊ ခေါင်းမှာလည်း ဆံပင်တွေ ဖြူနေပြီ၊ လက်မောင်းက အရစ်လေးတွေက ပြဲစုတ်နေတာတောင်၊ ကိုယ့်သားအရွယ် စစ်ဗိုလ်တွေ လက်ညှိုးညွှန်ရာ သွားရတဲ့ ဘဝ…”
မောင်ဝိ
စစ်ကောင်စီတပ်ထဲမှာနေတဲ့အချိန်က စစ်ဝတ်ရိက္ခာနဲ့ပတ်သတ်ရင် (၁၀၂၅) ဆိုတဲ့ စာရင်းနဲ့ စစ်ယူနီဖောင်း (PC)၊ စစ်ဆောင်၊ စစ်ခြင်ထောင် အပါအဝင် စစ်ဖိနပ် (No-1)၊ တောစီး စသဖြင့် နှစ်စဥ်ထုတ်ပေးတာရှိတယ်။ နှစ်တိုင်းရတဲ့ စစ်ဝတ်ပစ္စည်းတွေထဲက စစ်ဖိနပ်တွေကို ဘာလုပ်ကြသလဲဆိုတော့ ပုံမှန်ဆိုရင် ရောင်းစားကြတယ်။ ရောင်းတယ်ဆိုတာကလည်း ဖြတ်တာတောက်တာနဲ့ စစ်သားလစာလေးက မိသားစုသုံးဖို့ လုံလောက်မှုမှ မရှိတာကို။ ဒါနဲ့ပဲ စီးနေကြ အဟောင်းလေးနဲ့ပဲ စစ်သားအများစုက နှစ်ပါးသွားကြတာပေါ့။
စစ်ဖိနပ်မှာလည်း ပုံစံမျိုးစုံရှိကြတယ်။ ကြိုးထိုးစရာမလို၊ ဖိနပ်ကို (kiwi) ဖိနပ်ဆေးနဲ့တိုက်စရာမလိုပဲ ပြောင်လက်နေတဲ့ ဈေးကြီး ဖိနပ်တွေလည်း ရှိကြတယ်။ ဒါကိုတော့ အထက်လူကြီးဆိုသူတွေ အစီးများကြတယ်။ နောက်တမျိုးက (issue) လို့ခေါ်တဲ့ စစ်တပ်က ထုတ်ပေးတဲ့ ဖိနပ်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါတွေကိုတော့ အခြားအဆင့်စစ်သားတွေအပါအဝင် အရာရှိငယ်တွေ အဓိက စီးကြရပါတယ်။ ဒါက စစ်တပ်ကဖိနပ် အကြောင်း သတိရမိတာလေးပါ။
မနက်တန်းစီချိန်ဆိုရင် တပ်ရင်းတခုမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ တပ်ရင်းမှူးက သူအနေနဲ့ကြိုက်တာစီးခွင့်ရှိပေမယ့်၊ အောက်ခြေကရဲဘော်တွေ ဈေးကြီးဖိနပ်ဝယ်စီးတာမျိုး၊ အမေရိကန်အီကွေးမန့် ဝတ်လာတာမျိုးဆိုရင် တန်းစီကွင်းမှာအထိုးခံရပြီပဲ။ ဒါက စစ်တပ်တခုမှာ စစ်ဖိနပ်လို့ပဲခေါ်ခေါ် ဟန်းကောလို့ပဲခေါ်ခေါ် သူတို့အချင်းချင်း အုပ်ချုပ်တဲ့ပုံစံပဲ။ အဲ့ဒီကနေ လစဥ်ထုတ်ပေးတဲ့ အာမီရမ်တောင်မှ အခြားအဆင့်အတွက် အာမီရမ်အရက်အတုပေါ်လာပြီး၊ ဗိုလ်ချုပ်တွေအတွက် နှစ်ချို့ အာမီရမ် အရက်တွေဆိုပြီး သီးသန့်ရှိသေးတယ်။