“ငယ်ငယ်ကတည်းက ရက်ရက်စက်စက် ဆင်းရဲခဲ့တယ်၊ အိမ်ကို ဝါးခြမ်းနဲ့ကာထားရတယ်၊ ဆောင်းတွင်း လေတိုက်ရင် ချမ်းလွန်းလို့ စောင် လေးကာပြီး အိပ်ရတယ်၊ ဆိုင်းထမ်းတံပိုးကျိုးအောင် ထမ်းပြီးလုပ်ကိုင်စားသောက်ခဲ့ရတယ်”
ကိုကိုလွင်
“ထီးပြင်တယ်၊ ဖိနပ်ပြင်တယ်၊ ဖိနပ်သည်းကြိုးတွေ လဲတယ်၊ လက်နှိပ်ဓါတ်မီးတွေလည်း ပြင်တယ်…..” ထိုအသံကို ကျွန်တော်ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြားဖူးနေကြ အသံ။ အသံက အောင်မြင်သည်။ ဩဇာဓါတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုအချိန်ထိ သူအော်ကျစာသားကို အလွတ်ရနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ပုံကိုကြည့်ရင်တော့ မဲမဲသဲသဲ၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ အရပ်ရှည်ရှည်။ မျက်နှာမှာလည်း အရေးအကြောင်းတွေနဲ့။
သစ်သားသေတ္တာနှစ်လုံးကို ဆိုင်းထမ်းတံပိုးဖြင့် ထမ်းကာ နှစ် ၄၀ ကျော် ၅၀ နီးပါး တစ်ရွာဝင် တစ်ရွာထွက် ရွာစဉ်လှည့်လည်ပြီး သားသမီး ၆ ယောက်ကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးခဲ့သူ။ မိမိက ပညာမတက်ခဲ့သော်လည်း မိဘတို့ရဲ့မေတ္တာတရားအတိုင်း သားသမီးကို ပညာတက်မြောက်စေချင်ခဲ့သည်။ သို့အတွက်ကြောင့် ထိုအလုပ်ဖြင့်ပင် သမီးထွေးလေးကို ကျောင်းဆရာမဖြစ်သည်အထိ ကြိုးစားရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။
ယခုအချိန်မှာမူ သူ့ပခုံးနှစ်ဘက်ပေါ်မှာ အသမာ ဘု ကြီးတွေ ထွက်နေလေပြီ။ ထိုသူကား ဦချစ်သောင်း စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ဆားလင်းကြီးမြို့နယ်၊ ဖလန်ကန်ကျေးရွာက ဖြစ်သည်။ ယခု အသက် ၆၉ နှစ်ရှိပြီ၊ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ထီးဖိနပ်ပြင်သည့် အလုပ်ကို လွန်ခဲ့သည့် ၅ နှစ်ခန့်က ရပ်နားလိုက်သော်လည်း နွားကျောင်း၊ ထင်းခွေ၊ အိမ်မှုကိစ္စအလုပ်များကို ဖျက်လတ်စွာ လုပ်ကိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ထီးဖိနပ်ပြင်တဲ့အလုပ်ကို အိမ်ထောင်ကျပြီးချိန် တော်လှန်ရေးကောင်စီခေတ်ကတည်းက ဇောက်ချလုပ်ခဲ့တာ၊ ဦးသန်းရွှေ၊ ဦးသိန်းစိန် လက်ထက်အထိပဲ၊ အခုအစိုးရ တက်ခါနီးဆဲဆဲ သမီးလေး ဆရာမဖြစ်ပြီးမှ နားလိုက်တာ” ဟု ဦးချစ်သောင်းက ပြောသည်။
ညီအစ်သုံးယောက်ရှိသည့်အနက် ဦးချစ်သောင်းမှာ အလတ်ဖြစ်သည်။ မိဘများမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသဖြင့် ငယ်စဉ်က ဆရာတော် ဦးဣန္ဒာစာရ၏ ရွှေကူကျောင်းတိုက်တွင် ၅ နှစ်ခန့် ညအိပ် ကျောင်းသားအဖြစ် နေခဲ့ရသည်။