” ဒီခရီး ဒီလမ်းဟာ ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုနဲ့ကိုယ် လာခဲ့ရသလိုပဲ ဒီစခန်းကိုရောက်ဖို့ ကိုယ့်ဘက်က ထားခဲ့ရတာတွေလည်း အများကြီးပါ။ သွားတစ်ချောင်း ဆွဲနှုတ်ပစ်လိုက်ဖို့၊ ကလေးတစ်ယောက် အပြင်ကို ချောချောမောမော မွေးထုတ်ဖို့ နာကျင်မှုတွေ အများကြီး လှစ်လျူရှုရသလိုပါပဲ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တဲ့လမ်းအတွက် ကိုယ့်ဘက်က နာကျင်မှုတွေကို ဥပေက္ခာပြုခဲ့ရတာ ကိုယ်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံး နေဖူးတဲ့သူတွေ နားလည်ကြပါတယ်။ ခေတ္တခဏရယ်လို့ ခွဲခွါခဲ့ရတာတွေဟာ တစ်သက်တာ ထာဝရလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့ ကိုယ် သဘောပေါက်ထားပြီးသားပါ”
ဒေါက်တာစိုးမင်း ( ဆရာဝန်တော်လှန်ရေးသမား)
စပြီးရည်ရွယ်တုန်းက အမြောက်ဆံ ဗုံးဆံ သေနတ်ဒဏ်ရာနဲ့ လူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ကုပေးနိုင်ဖို့ရာ ရည်စူးထားပေမယ့် တည်ဆောက်ဆဲကာလ လတ်တလောအခြေအနေမှာ ကိုယ့်ဆီကို အသည်းအသန်ခဲမှန် စာသူငယ်ကလေးတွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်မလာသေးတာ သူငယ်မကုသိုလ် ငါ့ကုသိုလ်လို့ ပြောရမှာပါပဲ။ ရပ်သူရွာသားတွေအပေါ်မှာ ဘုရားသခင်စောင့်ရှောက်တဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ လို့ ပြောချင်လည်းပြော။ နံနက်လင်းတိုင်း ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဆွမ်းချိုင့်ကလေးတွေနဲ့သွားပြီး သီလဆောက်တည်ရတဲ့အတွက် ရတနာ ၃ ပါးဂုဏ်နဲ့ လုံခြုံတာလို့ပဲပြောပြော။ ကိုယ်ယုံကြည်ရာကို လက်ခံလို့ရပါတယ်။
အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ဆီက ဘုန်းကြီးတွေဟာ စစ်တပ်ကို သတင်းပေးပြီး ပျူစောထီးတွေ မမွေးဘူးပေါ့။ ရွာထဲမှာ ဖွတ်လေးငါးကောင် ရှိသော်ငြားလည်း မြို့တက်ပြီးထောက်ခံပွဲလုပ်တာကလွဲလို့ ရွာမှာ အသံတောင် မထွက်ဝံ့ဘူး။ ဒီအရပ်မှာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်အရပ်မှာဖြစ်ဖြစ် စစ်တပ်နဲ့ထွေအုပ်က ဖွတ်မွေးမြူရေးလုပ်မှသာ စားကာဝါးကာ ဆူဆူဖြိုးဖြိုး အသားတိုးဖွတ်တွေ တွေ့ရမှာပါ။ သူတို့လောကမှာ ယုံကြည်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူး။ စားခွက်ပဲ ရှိတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ကိုဗစ်စင်တာတုန်းက ဗိုက်နာလို့လာပြတဲ့လူနာတစ်ယောက်ဆို မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ “အဲ့ဒီလူ ဆေးသမားဖြစ်မယ်။ သေသေချာချာမေး။” လို့ လက်ထောက်ဆရာဝန်လေးကို မှာလိုက်မိတယ်။ မှန်လိုက်တာ ဆရာရယ်လို့တော့ မအံဩပါနဲ့။ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ သိလား။ သူက နာနာတို့အသင်းကြီးရဲ့တံဆိပ်ပါတဲ့ တီရှပ်ကို ဝတ်ထားလို့ပေါ့။ ဒါကြီးဝတ်ပြီးတစ်ယောက်တည်း ရွာရိုးကိုးပေါက် လျှောက်သွားရဲတာ ဒီလူတွေပဲရှိတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီအရပ်ကို စစ်ခွေးကင်းစင် ပြုံးပျော်ရွှင်လို့ ပြောတော့ စစ်ခွေးမယားတွေက ထွန့်ထွန့်လူး လာမန့်တာ။ (more…)
