“အင်အားမမျှတဲ့ ရန်သူကို နောက်ပြန်မဆုတ်ပဲ ခုခံသွားကြတာ။ တိုက်ပွဲက နာရီပိုင်းလောက်ပဲကြာလိုက်မယ်ထင်တယ် တဖက်ရန်သူက ဝိုင်းမိသွားပြီ ရဲဘော် ၈ ယောက် လုံး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရကုန်တယ်”
Ernesto Ba Chan – တာမခံ (၁၂) ရက် အပိုင်း (၃) ဇာတ်သိမ်း။
အကြာကြီးသတိမလစ်သွားဘူး စက္ကန့်ပိုင်းပဲ မျှောသွားတယ်လို့ပြောရမလားပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ခေါ်စရာမလို ကိုယ့်ဘာသာ သတိပြန်ပြန်လည်လာတယ် သတိပြန်လည်လာတိုင်း ငါမသေသေးဘူးပဲဆိုပြီး တွေးမိတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ဆေးရုံရောက်မှပဲ သတိပြန်ရချင်တယ်
ကျနော်ဒါဆို မနာရတော့ဘူးပေါ့။
အဲ့အချိန် ကျနော် မော်ဖင်း တောင်းတယ် ဆေးဆရာတောင်မရှိတာ မော်ဖင်းဆိုပိုဝေးသေး။ တဖက်မျက်နှာစာမှာ ဆေးမှူး ရဲဘော်တွေက ဒဏ်ရာရတဲ့လူတွေကို ဆွဲထုတ်နေတာ ကျနော်တို့ဖက်မှာ ဆေးမှူးမပါလာဘူး။ ဒါကို ကျနော်သိတယ် လူက နာကျင်တဲ့ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ ဖြစ်ချင်တာကို ထုတ်ပြောတော့တာ။
၉ နာရီလောက်ကျ ဆေးခန်းကိုရောက်ပြီ အဲ့အချိန် လူကသွေးထွက်လွန်ပြီး တည်လို့မရတော့ဘူး သေရင်လည်း သေတော့ ဆိုပြီး စိတ်ကိုလျှော့ထားတယ်။ သတိပြန်လည်လာတိုင်း ငါအသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်လို့ တခါတွေးမိပြန်တယ်။ ကျနော်တို့ ၅ ယောက်ပေါ့ ဒဏ်ရာအပြင်းထန်နဲ့ ရောက်ခဲ့တာ။